De Wandeling

De Wandeling

Lees onze belevenissen tijdens de wandeling van St Bees naar Robin's Hood Bay

Dag 16 | Glaisdale to Littlebeck

  • Posted by:
Dag 16 | Glaisdale to Littlebeck

De wekker ging om half  en om 8 uur zaten we weer aan een heerlijk Engels ontbijt. De mensen die het b&b runnen kwamen af en toe een praatje maken. Ze waren heel vriendelijk. Na het eten en alle gebruikelijke rituelen vertrokken we eindelijk. We maakten niet zo'n haast, want het was weer een 'kippenwippie'. Ik mag het van de rest van de familie niet meer zeggen, maar we hadden de laatste 4 dagen makkelijk in 2 dagen kunnen lopen. We hebben alles heel rustig aan gedaan.

Even in Glaisdale naar het winkeltje voor brood, fruit en water. Ook nog naar de slager geweest die heerlijke 'pies' verkocht. Na 1 1/2 uur lopen kwamen we door Grosmont. In een leuk snoepwinkeltje met een heel geduldige verkoopster kochten Hannah en Sam een zakje snoep. We hebben ze de rest van de dag niet meer gehoord.;-) Er ging een stoomtrein langs. Er was ons nog aangeraden er een ritje mee te maken, maar hadden we niet zo'n zin in.

Even verderop hebben we onze lunch gegeten en daarna weer rustig verder gelopen. De hele dag was het jas aan, jas uit. Het miezert steeds, gelukkig geen hoosbuien. Vlakbij ons einddoel werden we nog belaagd door een blaffende bordercollie. Sam gebruikte mij, Anne, als schild. We hoorden later dat deze hond weleens mensen heeft gebeten! Na een veld met koeien komen we aan op het erf van onze b&b. We moeten eerst langs een open stal met 7 stieren. Groot!!

We worden hartelijk verwelkomd door de boerin. Het is een rommelig b&b met hele aardige, gastvrije mensen. Het huis gaat steeds heerlijker ruiken naar het eten wat ze aan het voorbereiden zijn en wij eten mee!! Dit huis ligt te ver van de bewoonde wereld dat je hier mee moet eten. Tot 7 uur liggen we lekker te lezen, te schrijven en Sam zoekt de vakantie voor volgend jaar uit. Hij en zijn zus willen graag weer een vakantie als deze, maar dan met bepakking! Dus iedere avond niet in zo'n heerlijk b&b, maar in een tentje! Moet nog even wennen aan het idee......

Afstand 15 kilometer
Vertrek 09:40
Aankomst 14:29
Meters gestegen 368
Meters gedaald 368
Verblijf Intake Farm
  • IMG_2400
  • IMG_2401
  • IMG_2402
  • IMG_2404
  • IMG_2405
  • IMG_2406
  • IMG_2407
  • IMG_2408
  • IMG_2409
  • IMG_2410
  • IMG_2411
  • IMG_2412
  • IMG_2413
  • IMG_2416
  • IMG_2418
  • IMG_2421
  • IMG_2422
  • IMG_2423
  • IMG_2424
  • IMG_2425
  

Kijk op http://rblr.co/DOqB voor meer details

Lees meer

Dag 15 | Blakey to Glaisdale

  • Posted by:
Dag 15 | Blakey to Glaisdale

Met een beetje duf hoofd (of de warme kamer of het heerlijke lokale bier) word ik wakker in de Lion Inn. Nadat we gister Dave, Nicki en Lianne gedag hebben gezegd zullen we vanochtend ook Brian, Carol en Cath voor het laatst zien. Wel raar om de mensen waar je al zo lang samen mee hebt gelopen 1 voor 1 kwijt te raken. Gisteravond na het eten kwamen we erachter dat Dave de eerste nacht ook bij de Low Cock How Farm heeft geslapen. En Brian zat in St Bees aan het ontbijt toen wij op pad gingen. En nu lopen zij allemaal het laatste stuk in 2 dagen.

Lion Inn

Na een goed ontbijt gaan we op pad. Het eerste stuk leidt ons via de weg naar een pad het weidse land in. We worden gevolgd door 2 engelse dames die ons bij een gate inhalen. Ze lopen de Coast to Coast in 12 dagen. Even verderop staat een huisje waar Anne en een korte sanitaire stop willen maken. Helaas hebben de engelse dames deze locatie tot koffiehut omgedoopt en zijn we gedwongen om door te lopen.

Na een kleine klim hebben we uitzicht op ons einddoel : "de Noordzee". Hij lijkt zo dichtbij, maar het is nog 2,5 dag lopen. We stellen de lunch nog even uit, want het brood wat in mijn rugzak zit was 4 dagen geleden misschien vers. We hopen op een plek in Glaisdale waar we wat kunnen eten. Als die er niet is zullen we kijken hoe kritisch iedereen is :-)

Tea Room   In Glaisdale aangekomen lopen we meteen tegen een bord aan van de lokale Tea Garden. Alsof het zo had moeten zijn. Anne is verstandig en neemt een tonijn sandwich. Sam en ik nemen scones en Hannah gaat voor de chocolade cake. De thee kan bijna niet mis. Alleen Sam heeft wel de verkeerde gekozen. De Verry Barry bleek wel heel rood te zijn en smaakte naar grenadine limonade zonder suiker. Maar na 3 zakjes suiker zit er nog steeds geen smaak aan. En tot overmaat van ramp  werkt de Verry Berry nog laxerend ook.

Om half drie komen we bij onze Bed & Breakfast aan. We kregen de sleutel van onze kamer en moesten nog even wachten op onze koffers. Vermoeid van dagen lopen ben ik even in slaap gevallen. 

We worden door de eigenaar van de pub opgehaald. Het is een kleine 2 kilometer lopen naar de pub en dan ook nog terug. Naast ons zit een Amerikaans gezin. Moeder, dochter en vader. We hebben een leuk gesprek met ze. Dochter doet de tocht veelal rennend. In totaal doen ze er 12 dagen over. Het is leuk om te horen welke verschillen er zitten tussen Amerika en Nederland.

Anne is ervan overtuigd dat het een bekende filmster is. Terug in de B&B zoeken we het internet af. Maar we komen niet verder dan uit de Beverly Hills Cops trilogie. Alleen zien we op Wikipedia dat hij een stuk ouder is geworden. Morgen hebben we nog een hele dag om na te denken wie het was.

Afstand 17,2 kilometer
Vertrek 09:22
Aankomst 14:22
Meters gestegen 105
Meters gedaald 349
Verblijf Laneside Bed and Breakfast
  • Day15
  • IMG_2367
  • IMG_2368
  • IMG_2369
  • IMG_2370
  • IMG_2373
  • IMG_2374
  • IMG_2375
  • IMG_2377
  • IMG_2378
  • IMG_2379
  • IMG_2380
  • IMG_2382
  • IMG_2383
  • IMG_2386
  • IMG_2387
  • IMG_2390
  • IMG_2391
  • IMG_2392
  • IMG_2393
  • IMG_2394
  • IMG_2395
  • IMG_2396
  • IMG_2397
  • IMG_2398
  • IMG_2399
  

Kijk op http://rblr.co/DOAH voor meer details

Lees meer

Dag 14 | Kirkby in Cleveland to Blakey

  • Posted by:
Dag 14 | Kirkby in Cleveland to Blakey

Na een prima nacht in Dromonby Bridge B&B maken we ons klaar voor het ontbijt. Heerlijk om je ergens zo welkom te voelen als hier. Gastheer Dave zegt het tijdens het opruimen van het ontbijt zo mooi : "er zijn hier geen regels". Toen we gister aankwamen mochten we zelfs met onze schoenen naar binnen. 

Toen Hannah klaar was bracht Dave ons naar de parkeer plaats. Nadat we gister een heel stuk langs de weg naar de B&B hebben gelopen was dit een mooie start. De dag begint met een stijle klim. Boven aangekomen raken we kort aan de praat met een wat oudere man die graag loopt in het gebied. Hij kent de omgeving goed en maakt zich alleen maar druk om weer thuis te komen. Aantal mijl en hoe lang is niet meer belangrijk. Ik vraag hem nog of het lekker wandelt op zijn gympen, waarop hij antwoord dat hij wel wandelschoenen heeft maar deze al 30 jaar niet mer gebruikt. Ik kijk een beetje verbaasd als hij gedag zegt en rennend langzaam in de verte verdwijnt. Nu begrijp ik de gympen pas. 

Na de klim zal onze wandeling bestaan uit een vlakke slingertocht door de Yorkshire Moors. Pas bij aankomst in de Lion Inn hoor ik dat op het vlakke pad vroeger de rails voor de mijnen liepen. 

De wandeling is niet lang, waardoor we lekker op tijd aankomen in de pub waar Dave, Nicki en Lianne al lekker buiten zitten. We gaan er gezellig bijzitten en drinken thee of een biertje. De pub bestaat al sinds 1550 en biedt naast goed eten ook 12 kamers, een hoop soorten bier en lekker eten.

Afstand 14,5 kilometer
Vertrek 09:32
Aankomst 13:45 
Meters gestegen 357 
Meters gedaald 235 
Verblijf Lion Inn Bakely
  • IMG_2334
  • IMG_2335
  • IMG_2337
  • IMG_2339
  • IMG_2340
  • IMG_2341
  • IMG_2343
  • IMG_2344
  • IMG_2345
  • IMG_2346
  • IMG_2348
  • IMG_2351
  • IMG_2352
  • IMG_2353
  • IMG_2355
  • IMG_2356
  • IMG_2357
  • IMG_2358
  • IMG_2359
  • IMG_2360
  • IMG_2361
  

Kijk op http://rblr.co/DNbU voor meer details

Lees meer

Dag 13 | Osmotherly to Kirkby in Cleveland

  • Posted by:
Dag 13 | Osmotherly to Kirkby in Cleveland

Ik zal mijn eerste, en misschien ook wel enige, blog beginnen met het vermelden van het feit dat ik ben wat men in de moderne literatuur een " unreliable narrator" noemt. AKA een onbetrouwbare verteller die onbetrouwbaar is omdat hij/zij ervaringen/meningen/ dwang van eerder en/of buitenaf heeft. Ik zal niet zeggen welke van deze redenen mij een ‘unreliable narrator’ maakt. Ook zal ik geen subtiele hints laten vallen dat ik een puber ben met twee ouders die hopeloos zijn en mij graag weer in het gareel willen hebben. Dat zal ik niet doen. ( psst, het niet laten vallen van subtiele hints, betekent niet dat ik geen hulp nodig heb)

Uhhum, oh ja, een blog. 

Dan begint nu de moeilijke taak genaamd: het schrijven van een blog. Want ja, tegengesteld aan wat altijd gedacht wordt door de plebs, het is moeilijk. Want je moet tegelijkertijd informatief, vermakelijk, serieus en licht zijn. Wat een taak mensen, wat een taak. Ik denk njet dat ik het aan kam, te veel stress. 

Ik zou natuurlijk kunnen beginnen met vertellen dat we een geweldig ontbijt hadden. Want dat hebben we altijd, niettemin omdat de Engelsen erg goed kunnen frituren. 

Dit doe ik niet aangezien het saai is, wel informatief, een beetje verkeerde humor en absoluut niet licht,. Alhoewel, dat kan iedereen die gefrituurde aardappelen op een lege maag heeft gehad je vertellen. 

Ik zou je ook in kunnen lichten over hoe leuk gezellig het was toen de man van de koffers er al bleek te zijn toen ik nog vrolijk mijn tanden aan het poetsen was. Ook zou ik kunnen zeggen dat het een fractie van een seconde later een heel stuk minder gezellig werd ( behalve als een zenuwachtige, schreeuwende en zichzelf tien keer herhalende ( Han, ruim je koffer in, nu. Han, ruim je koffer in, nu.) tweeënveertig jarig vrouw je ding is, dan was het het beste moment van je leven.) en dat ik heel misschien m'n tanden niet gepoetst heb, maar dat is een geheim tussen mij en de interwebz. 

Dit was, door de onsmakelijke natuur van de uitgebreide beschrijving van de ongepoetste tanden, een onsmakelijkheid die zelfs door mijn fantastische humor niet verhuld kon worden, ongeschikt om een onderdeel van mijn blog te worden. Jammer, aangezien ik al heel veel woorden had verzameld die de stem van mijn moeder op haar hoogtepunt hadden kunnen beschrijven. 

Het deel van de dag wat daarop volgde had in mijn blog terecht kunnen komen: Het was serieus, het was licht, het was vermakelijk ( dankzij mij, ik ben de enige in dit gezin die wéét dat ze grappig is, de rest de denkt het te weten maar heeft het fout). De reden dat het er toch niet in gekomen is, is omdat er een licht gebrek was aan nuttige informatie. Als ik namelijk iets informatiefs had willen schrijven zou het zo gegaan zijn: "Het gras in Engeland is, vergrassend genoeg, twee weken na onze aankomst, nog precies hetzelfde groen als dat in Nederland. De stenen zitten qua kleur nog steeds ergens tussen grijs en bruin in, gelukkig verandert dit per steen anders was ik waarschijnlijk al neergevallen door de continue blootstelling aan de gevaarlijkste straling die er is: saaiheid.” 

Ik zou mijn beschrijving van de natuur uit hebben gebreid met een stukje over de aarde, de lucht ( zuurstof is niet echt anders dan in Nederland. Er is een hogere concentratie methaan, maar dat komt waarschijnlijk meer door papa en Sam dan de overvloedige hoeveelheid koeien waar mam zo van lijkt te genieten.) en natuurljk de kleurrijke karakters die wij op onze avontuurlijke reis tegenkomen, maar ik zou een wilde gok kunnen nemen en zeggen dat daar al uitgebreid op ingegaan is door de andere, actievere, bloggers onder ons. 

Je ziet wel waarom dit niet in mijn blog zit.

Omdat ik dan nog steeds niks heb, terwijl de dag al best wel ver is. Aangezien we om half vijf pas klaar zijn met het wandelen op het moordend slome tempo van 2.9 km/h, zal ik als beginnende blogger licht in paniek raken.

Ik zou dan een diepe zucht kunnen nemen en denken dat ik iets, heel informatiefs, zou kunnen vertellen over het huis waar wij verblijven (compleet met uitgebreide beschrijving van het klimopstelsel en de zwarte bomen), de eigenaar van dit huis (een man die er van overtuigt lijkt te zijn dat hij vroeger een indiaan was, en iets wat op een mix van een schoenveter en een touwtje lijkt om zijn hoofd en lang-achtige haar heeft gebonden), de pub (druk, donker, dan licht, een ober die op Rick Ashley lijkt, en een vader die Malibu met ijs drinkt, na een glas bier en een halve fles wijn, maar geen alcoholist is). Dit doe ik niet, want ik houd niet van roddelen. 

Nog steeds niks dus.

Op dit moment, het moment waar het rond half tien is en de beginnende blogger nog steeds niet echt iets heeft om over te schrijven, zet ik mijn koptelefoon op en beschrijf ik onze dag in niet meer dan vijf regels, aangezien je niet veel meer nodig hebt voor een goed blog.:

We stonden op, Hannah bleef in bed liggen. (HAHA, zelfspot is ook humor)

We gingen wandelen. (HAHA, droge humor is in de mode)

We kwamen moe en afgetakeld aan bij onze bed en breakfast. (HAHA, ik lach anderen uit om hun moeheid)

We gingen slapen. (Geen HAHA, want een einde moet rustig zijn).

En daar is het dan, mijn blog, geniet er niet te veel van. Ik heb namelijk gehoord dat een van de bijwerkingen van genieten blijdschap is, en blijdschap is een onnodige emotie in deze wereld van pijn en lijden. 

Gegroet,

Hannah 

(P.S. er zijn geen koeien verwond voor ons blog. We zorgen er voor dat we er ver uit de buurt van blijven, soms zo ver dat we langs een snelweg lopen. Conclusie: in onze zoektocht naar het zo min mogelijk verwonden van koeien riskeren we ons leven, om vervolgens diezelfde avond koe te eten. 

The irony, the irony…)

 

Afstand 21,4 kilometer
Vertrek 09:21
Aankomst 16:37
Meters gestegen 631
Meters gedaald 666
Verblijf Dromonby Bridge B&B
Leuke link Onderweg komen we een wandelgroep van gepensioneerde mannen tegen.
Zij zetten elke wandeling voorzien van foto's op hun blog Yorkshire Ramblings.
Als het goed is staat er binnenkort ook een foto met ons op hun site :-)
  • IMG_2279
  • IMG_2280
  • IMG_2281
  • IMG_2282
  • IMG_2283
  • IMG_2284
  • IMG_2286
  • IMG_2288
  • IMG_2289
  • IMG_2290
  • IMG_2291
  • IMG_2292
  • IMG_2294
  • IMG_2317
  • IMG_2319
  • IMG_2320
  • IMG_2321
  • IMG_2322
  • IMG_2323
  • IMG_2325
  • IMG_2326
  • IMG_2331
  • IMG_2332
  • IMG_2333
  

Kijk op http://rblr.co/DMXy voor meer details

Lees meer

Dag 11 | Richmond to Danby Wisk

  • Posted by:
Dag 11 | Richmond to Danby Wisk

Vandaag liepen wij van Richmond naar een plaats waar ik de naam steeds van vergeet maar het lijkt op Dinskie Binskie dus ik noem deze plaats gewoon Dinskie Binskie. Vanmorgen stonden wij op, we hadden geen famille kamer dus stonden ook Hannah en ik vrolijk stonden op, als je het feit dat het om 6:42am was niet meerekent. We gingen naar beneden waar een heerlijk ontbijt (zoals elke dag) klaar stond. Daarna snel de tas in pakken, tanden poetsen, ruzie maken met onze ouders en vertrekken. 

Vandaag moesten we (maar) 14 mijl lopen (22.4 kilometer) over een relatief vlak landschap met af en toe een schaapje hier en daar en de sfeer ZAT er goed in (met de nadruk op ZAT) want we kwamen bij een weiland met dieren waar mijn moeder van overtuigd was dat het stieren waren (en geen koeien wat het uiteindelijk bleek te zijn). Mijn moeder vond het duidelijk niet leuk dat wij niet om wilde lopen en dat “Ron” haar niet steunde in haar angst, maar moeders wil is wet dus liepen wij in volle vrolijkheid mee, de hele 2 KILOMETER. Na dit tafereel toen de rust terug was in de familie Groennou gingen wij lunchen met droog brood zoals altijd belegd met pindakaas of kaas en daarna liepen we door.

Tijdens de lunch kwamen onze vage vrienden en “Ranger Dave” met zijn gezin voorbij. We zouden ze niet eerder tegenkomen dan in Danby Wisk. Maar dat was nog een 2 uur lopen. De route leidt ons over graanvelden, velden met schapen en grote grasvlaktes. De heuvels zijn zelfs aan de horizon nog niet te zien. 

In Danby Wisk aangekomen (het is een dorp met 1 hotel anex pub en een paar huizen) zijn we The White Swan al snel liggen. Aan de gevel hangt een bord waarom staat dat het nog maar 60 mijl is naar Robbin Hoods Bay. Dat betekent dat al 225 kilometer hebben gelopen. Binnen aangekomen zitten de eerste 2 groepen al aan het bier of de Cider. Het is heel vermakelijk om de mensen steeds beter te leren kennen. Onze vage vrienden zijn alle drie gepensioneerd. En de oudste is pas 57! We reserveren een tafel voor de avond en kleden ons snel om.

Als we voor het eten naar beneden gaan moeten we een strategische plek zoeken. In de hoek bij de open haard staan onze schoenen te luchten en te drogen. Omdat we de eerste zijn voor het eten kunnen we een paar tafels proberen. Voor het eten willen Anne, Sam en ik een spelletje doen. We gaan ezelen. Omdat ik de regels niet zo goed ken krijg ik snel in de gate dat als je verliest je een opdracht uit moet voeren die de andere 2 bedenken. Dat kan zijn een liedje zingen, jezelf met toilet papier versieren en wat je nogal meer kan bedenken. Ik zie het niet zo zitten en tot grote teleurstelling van Sam stop ik. Gelukkig komt het eten snel. Alle maaltijden zijn voorzien van grote hoeveelheden verse groenten (broccoli, bloemkool en wortelen). Als dessert bestelt Ronald een kaasplankje met lokale kazen en de rest kiest de overheerlijke Sticky Toffee Pudding (recept van Jamie Oliver of Nederlands recept).

Als iedereen klaar is met eten gaan we bij elkaar zitten en wordt er wat gedronken en voeren we leuke gesprekken. Het is een leuke groep zo samen. Iets voor 11 uur gaan we naar bed. Morgen weer vroeg op!

Afstand 22,9 kilometer
Vertrek 09:06
Aankomst 15:18
Meters gestegen 98
Meters gedaald 158
Verblijf The White Swan
  • IMG_2081
  • IMG_2083
  • IMG_2086
  • IMG_2088
  • IMG_2089
  • IMG_2090
  • IMG_2091
  • IMG_2094
  • IMG_2098
  • IMG_2100
  • IMG_2101
  • IMG_2102
  • IMG_2103
  • IMG_2104
  • IMG_2105
  • IMG_2107
 

Kijk op http://rblr.co/DM6n voor meer details

Lees meer

Dag 10 | Reeth to Richmond

  • Posted by:
Dag 10 | Reeth to Richmond

Even nog een stukje schrijven, anders gaan we het vergeten....

Vandaag hebben we weer ervaren wat een bijzondere vakantie dit is. Wakker worden in een heerlijk zacht groot bed, een uitgebreid ontbijt met eieren en vers fruit, koffers dichtgeritst, rugzak op de rug en op pad. Het regende pijpenstelen! Bij het ontbijt zaten ook onze ' vage vrienden '. We weten niet hoe ze heten. Ze praten heel zacht en zijn heel lief. Buiten gekomen ontmoeten we weer de postbode met zijn vrouw en dochter van 16. Zijn bijnaam schijnt 'Ranger Dave' te zijn. Snap ik, hij zou niet misstaan in de bush van Australië. Zij is hier duidelijk voor hem. Ze dragen al hun bagage met zich mee. Zij lijkt daar bijna onder te bezwijken en moet dan ook nog iedere avond in een tentje! Ze is gebroken! 

Gelukkig breken er ook droge periode aan en zijn de buien dusdanig dat je de regenjas in je tas kan laten zitten. We lopen praktisch de hele dag langs de rivier. Steken vele velden over met hier en daar een stier of koeien met kalveren (schijnen ook niet geheel ongevaarlijk te zijn!) Het voordeel is wel dat deze dieren ons gemiddelde aardig opschroeven, want ik (die het meestal door mijn zere knie omlaag haal) leg zo'n veld rennend af. 

Tijdens de lunch komen Hugh Grant en Bill Clinton ook nog langs. Wat een humor hebben die Engelsen. Hugh begeleidt groepen wandelaars in Wales. Het is zeker een aanrader om daar aan deel te nemen! 

We komen vroeg in Richmond aan. Er is genoeg tijd voor tea, een boekwinkel (Hannah heeft 7 boeken gekocht. De man van Sherpa klaagt al over onze koffers. Morgen wordt het nog erger!) en boodschappen. Ik ben nog even naar de drogist geweest voor een knieband. Hopelijk helpt het. 

Helaas kwamen de koffers pas om half 7. We moesten haasten om op tijd bij het Indiase restaurant (Amontola) te zijn. Heerlijk gegeten. Een stel Amerikaanse vrouwen kwamen nog gedag zeggen. Zij blijven nog een dag extra in Richmond. De ene heet ' Van wijk' van haar achternaam, net als mijn moeder, en wilde mijn emailadres om erachter te komen of we familie zijn. 

Wat een aardig Indiase mensen! Ze kwamen steeds een praatje maken en ze gaven ons een drankje bij de koffie. Nog nooit zulke vriendelijke mensen meegemaakt. Misschien wel, vroeger toen we naar Turkije op vakantie gingen, die mensen waren ook zo aardig. 

Het is alles bij elkaar genomen zo bijzonder...ik moet nu echt gaan slapen, want het is ook bijzonder vermoeiend!  

Afstand 17,3 kilometer
Vertrek 08:52
Aankomst 14:08
Meters gestegen 340
Meters gedaald 375
Verblijf Bridgedown House
 
  • IMG_2034
  • IMG_2035
  • IMG_2036
  • IMG_2038
  • IMG_2039
  • IMG_2040
  • IMG_2041
  • IMG_2044
  • IMG_2045
  • IMG_2047
  • IMG_2048
  • IMG_2049
  • IMG_2050
  • IMG_2051
  • IMG_2052
  • IMG_2054
  • IMG_2055
  • IMG_2056
  • IMG_2057
  • IMG_2058
  • IMG_2059
  • IMG_2061
  • IMG_2066
  • IMG_2068
  • IMG_2072
  • IMG_2073
  • IMG_2074
  • IMG_2076
 

Kijk op http://rblr.co/DL7N voor meer details

Lees meer

Dag 09 | Keld to Reeth

  • Posted by:
Dag 09 | Keld to Reeth

Vandaag was de wandeling van de verkeerde afslagen. In de basis was de wandeling slechts 17 kilometer. Maar we hebben we een kleine 5 kilometer aan vast geplakt.

Net buiten Keld zitten we precies op de helft van onze wandeling. 95 mijl gelopen en nog 95 te gaan. Geen champagne, slingers en muziek. Zelfs geen bordje  langs de route. 

Nadat we de eerste klim hebben gehad raken we aan de praat met 2 engelse vrienden. Een lijkt op Bill Clinton en de ander op Huge Grant. De laatste organiseert wandelreizen voor de kost en de ander is met pensioen. 15 jaar geleden hebben ze het eerste stuk van de Coast to Coast gelopen en nu zijn ze met het tweede deel bezig. Ze hopen binnen 12 jaar Robbin Hoods Bay te halen. Omdat het landschap wat vlakker wordt zit de vaart er aardig in totdat blijkt dat we een kleine kilometer terug een afslag gemist hebben. Dus er zit niets anders op dan terug te gaan.

Nadat we een ruïne van een mijn hebben bekeken en we weer naar boven gaan op weg naar "Surrender Bridge" komen we een stel oude bekende tegen. Vader, moeder met dochter. We lopen samen op tot aan de lunch. Zij slaan deze over. Ze ontbijten met kaakjes en snoep en voor de lunch hebben ze genoeg aan een Mars. Wel anders dan ons ritme. Eieren, spek. serials, toast, jus d'orange en thee of koffie. En voor de lunch plakkerig fabrieksbrood met plastic kaas of pindakaas.

Op weg naar Reeth lopen we weer fout. Ik heb de wandelkaart op mijn telefoon staan en denk de weg te weten. Alleen heb ik de details niet kunnen downloaden, dus lijken alle paden wel heel erg op elkaar. Dit leidt ertoe dat we uiteindelijk via een iets andere route met stijle afdaling wel in Reeth aankomen.

Voor het avondeten reserveren we meteen een tafel bij The Buck Hotel en lopen door naar ons B&B. De kinderen hebben een eigen kamer en nadat we thee met sinaasappel cake hebben gekregen van de gastvrouw gaan we douchen en eten.

In de pub is het net een reunie. We komen nog steeds veel dezelfde mensen tegen. Ook 1 van de 2 vrienden van eerder vandaag is er. Hij is alleen want zijn vriend is even het eind van een "belangrijke" golfwedstrijd aan het kijken. Ook Hannah gaat zich steeds meer in het gesprek mengen. Zeker als het over boeken gaat.

Morgen naar Richmond. Een makkelijke wandeling, weinig hoogteverschil en slechts 17,5 kilometer. Voor de zekerheid de meest gedetaileerde versie van de wandelkaart opgehaald. Zie ik in ieder geval of we op het goede pad lopen.

Tot morgen!

Afstand 22,2 kilometer
Vertrek 08:41
Aankomst 16:02
Meters gestegen 662
Meters gedaald 839
Verblijf Hackney House
 
  • IMG_1818
  • IMG_1819
  • IMG_1822
  • IMG_1823
  • IMG_1824
  • IMG_1825
  • IMG_1826
  • IMG_1827
  • IMG_1828
  • IMG_1829
  • IMG_1830
  • IMG_1831
  • IMG_1832
  • IMG_1845
  • IMG_1857
  • IMG_1874
  • IMG_1907
  • IMG_1908
  • IMG_1909
  • IMG_1910
  • IMG_1912
  • IMG_1913
  • IMG_1914
  • IMG_1915
  • IMG_1916
  • IMG_1921
  • IMG_1922
  • IMG_1923
  • IMG_1925
  • IMG_1927
  • IMG_1928
  • IMG_1929
  • IMG_1931
  • IMG_1932
  • IMG_1933
  • IMG_1934
 

Kijk op http://rblr.co/DKPO voor meer details

Lees meer